انگشت ، بند بالاى انگشت . البِنَايَة [ بني ] : مص ، - ج بِنَايَات : ساختمان چند طبقه ، شرافت ، بزرگى . البِنْت - ج بَنَات [ بني ] : دختر ؛ « بِنْتُ الْعُنْقُودِ اوِ الْكَرْمِ » : مي ؛ « بِنْتُ الْكُرُوم » : مي ؛ « بِنْتُ الْعَيْنِ » : اشك ؛ « بِنْتُ الْفِكْرِ » ج بَنَاتُ الأَفكَارِ : تصوير ذهنى از چيزى ؛ « بِنْتُ القُنْصُل » ( ن ) : نام گياهى است از رسته‌ى ( الفَرْبيونِيات ) اصل آن از كشور مكزيك است و در مناطق گرمسيرى و مديترانه كِشت مىشود ؛ « بنْتُ وَرْدَان » ( ح ) : حشره‌ايست بدبوى كه در اماكن كثيف و چرك زندگى مىكند . البَنّة - بوى چه خوش باشد و چه بد . البَنْتُوغراف - ( حي ) : ابزارى است كه تصويرها را بگونه‌ى مكانيكى منتقل مىكند . البِنْتِيّ - منسوب به ( البِنْت ) است . بَنَّجَ - تَبْنِيجاً هُ : او را با داروى بنگ خوابانيد . البَنْج - ( ن ) : گياهى است سمّى از تيره‌ى بادنجانيها . برگهاى آن درشت و چسبنده است و شكوفه‌هاى آن سفيد يا زرد يا بنفشه رنگ است . از اين گياه در پزشكى براى بيهوش كردن استفاده مىشود . البَنْجَرَة - ج بَنَاجِر : دهانه‌ى توپ . - اين واژه فارسى است . البَنْد - ج بُنُود : پرچم بزرگ ، فصلى از كتاب ، قيد ، حيله و فريب ؛ « فلانٌ كَثِير البُنُود » : فلانى حيله‌هاى بسيار دارد . - اين واژه فارسى است - البَنْدَر - ج بَنَادِر : بندر ، لنگرگاه كشتيها در ساحل ، شهرك كنار دريا . نام عربى آن ( المَرْسى ) است ، - ( ت ) : كوى بازرگانان در شهرها ؛ « الشَّاه بَنْدَر » : رئيس و پيش كسوت بازرگانان . - اين واژه فارسى است - البُنْدُق - ( ن ) : فندق ، درختى است از رسته‌ى بَلَّوطيها كه در مناطق معتدل مىرويد ميوه آن بادامى و ريز و خوشمزه است و گونه‌هاى بسيارى دارد ، آنچه كه پرتاب مىشود مانند فشنگ . - اين واژه فارسى است - البُنْدُقَة - واحد ( البُندُق ) است . البُنْدُقِيَّة - تفنگ ؛ « الْبُنْدُقِيَّةُ الرَّشَّاشَة » ( اع ) : مسلسل كه با شتاب گلوله پخش مىكند كه بر آن ( الرَّشِيش ) اطلاق مىشود ؛ « البُنْدُقِيَّةُ المُتَوَاتِرَة » ( اع ) : تفنگ خودكار كه بطور اتوماتيك از خود گلوله رها مىكند . البَنْدُول - بندول ساعت ، رقّاص ساعت . - اين واژه فرانسه است . البَنْدِير - ( مو ) : طبل بزرگ و تنومند . - اين واژه فارسى است - البِنْدَيْرَة - پرچم . - اين واژه ايتاليائى است - البِنْزِين - ( ك ) : بنزين كه از نفت استخراج مىشود . - اين واژه فرانسه است - البِنْس - گونه‌اى پول خُرد ويژه‌ى انگلستان . البِنِسِلِين - ( طب ) : پنسيلين . داروئى است معروف كه در پزشكى مصرف دارد . البِنْصِر - ج بَنَاصِر ( ع ا ) : انگشت ميان انگشت وسطى و كوچك ( الْخِنْصِرْ ) . اين واژه مؤنث است . البُنْط - ج بُنُوط ( ت ) : جُزئى از يكصد جزء است . البَنْطَلُون - شلوار مردانه و زنانه كه در عربى به آن ( سَرَاوِيل ) گويند . - اين واژه ايتاليائى است - البَنَفْسَج - ( ن ) : گل بنفشه كه به رنگهاى سفيد و زرد و بنفش مىباشد . از گونه‌هاى اين گياه ( البَنَفْسَجُ الْعَطِر ) : بنفشه‌ى عطرى است كه داروئى مليّن مىباشد و ( بَنَفْسَج الثَّالُوث ) : بنفشه‌ى فرنگى است كه شكوفه‌هاى درشت دارد . - اين واژه فارسى است - البَنَفْسَجَة - واحد ( الْبَنَفْسَج ) است . البَنْك - ج بُنُوك ( ت ) : بانك كه در آن پول و اموال امانت نهند ، و اعتبار و قرضه به مشتريان در برابر اخذ سود مىدهد . بانك گونه‌هاى بسيارى دارد از آن جمله « بَنْكُ التَّسْلِيف » : بانك پيش خريد محصولات كشاورزى يا فرآورده‌هاى صنعتى در برابر پرداخت وام يا اعتبار و جز آن ؛ « بَنْكُ التَّوفِير » : بانك پسانداز يا صندوق پسانداز پول ؛ « الْبَنْكُ الْمَركَزِي » : بانك مركزى ؛ « بَنْكُ الدَّم » : بانك خون كه وظيفه‌ى گرفتن خون و نگهدارى آن و توزيع بين بيماران را دارد . - اين واژه ايتاليائى است - البَنْكرِيَاس - أو لَوْزة المِعْدة ( ع ا ) : لوز المعدة . غده‌ايست بزرگ در پشت معده كه عصاره‌ى سودمند از خود مىچكاند . البِنْوَار - اطاق ويژه‌ايست در تماشاخانه يا كاباره يا سينما و تئاتر . - اين واژه فرانسه است - . البَنَوِيّ - نسبت به ( الاْبْن وَالْبِنْت ) است . البُنَيّ - اسم مصغّر ( الاْبْن ) است . البُنَيَّات - [ بني ] : « بُنَيَّاتُ الطريق » : راههاى فرعى كه از جادّه‌ى اصلى منشعب شود ؛ « دَعْ بُنَيَّاتِ الطَّرِيق » : از كارهاى كوچك دست بردار و به كارهاى بزرگ بپردازد . البُنْيان - [ بني ] : مص ، ساختمان بنا شده ؛ « كَأنّهُم الْبُنْيانُ المَرصُوصُ » : آنها مانند ساختمان بهم پيوسته‌اند . البُنْيَة - ج بُنى [ بني ] : آنچه كه ساخته شده باشد . البِنْيَة - ج بِنًى [ بني ] : مترادف ( البُنْيَة ) است ، خوى ، سرشت ، جسم ؛ « فُلَانٌ ضَعِيفُ أَوْ سَلِيمُ اوْ قَوِيُّ اوْ صَحِيحُ الْبِنْيَةِ » : فلانى ناتوان يا سالم يا نيرومند يا تندرست است ، - فِي الْكَلِمَةِ : صيغه يا ماده‌اى كه از آن كلمه مبنى مىشود مانند مبنى شدن فعل امر ، - ( ف ج ) : روش تنظيم اجزاء مجسمه يا تمثال . بَهَا - - بَهَاءً [ بهو ] : زيبا و ظريف شد ، - هُ : بر او در زيبائى چيره شد . البَهَّات - ج بُهُت : دروغگو ، آنكه مردم را